Miałam w planie napisać coś o podróży Kraków-Przemyśl, własnie wracam do domu i podejrzewałam, że refleksje związane z przejazdem z pewnością się pojawią. Jednak na drugim przystanku tramwajowym, w drodze na miejsce spotkania, zauważyłam niewielką grupkę małych krasnoludków. Roześmiane dzieciątka weszły dwójkami do tramwaju, prowadzone przez Panie opiekunki. Szybko podzieliły się na dwie grupki: chłopcy z tyłu, cichutko, bo w mniejszości, usadowili się przy dziadkach i babciach. Dziewczynki skupiły się po drugiej stronie, zaraz koło mnie, w uroczej, różowej grupce. Róż nie był nachalny, tylko taki zwykły dziecięco-dziewczęcy, w różnych odcieniach, począwszy od mocniejszej HelloKitty-japońskiej wiśni, przez sorbet malinowy, lizak Barbie, gumę do żucia aż po subtelny pastel waty cukrowej. Maleńkie dziewczynki w różowej grupce skrzyły się i promieniały dziecięcym zakochaniem w świecie, tkwiły w absolutnym teraz, trwały w nieskończoności przestrzeni, pozbawionej czasu, bo zakotwiczonej w chwili obecnej. Magia rozlała się po całym tramwaju wlewając się do serca nawet najbardziej zatwardziałym burczymuchom. W niewymuszoności, spontaniczności, beztrosce oraz radości trwały te duszyczki, przeżywając rozwiązaną sznurówkę oraz tworząc z ruchomej podłogi tramwaju burzę z piorunami i grzmotami, która choć wyimaginowana dla pozostałych podróżników, dla dzieci była realną aż do pierwszej łzy i grymasu przerażenia jednej z dziewczynek.
Zastanowiło mnie użycie słów jednej z opiekunek skierowanych do tej dziewczynki by ją uspokoić - "nie martw się, nie bój się" oraz "nie boisz się". Reakcja dziewczynki - choć spowolniona, była odwrotna do zamierzonej, usta dziewczynki coraz mocniej wyginały się w maleńką podkówkę, aż do momentu, w którym zwykły dotyk koleżanek oraz bezpieczne miejsce do siedzenia między nimi, pomogły odgonić lęki i sprawić, że dziewczynka poczuła się bezpiecznie. Dodatkowo pomogły magiczne słowa drugiej opiekunki - "teraz czujesz się bezpiecznie" - to podziałało! Z twarzy dziewczynki natychmiast znikła zmarszczka strachu, rysy złagodniały, łza przerażenia wyschła, nawet pojawił się lekki uśmiech wyrażający spokój i zadowolenie. Róż znów zabłysnął aureolą nad wszystkimi :)
 |
| Pink made my day ;) A to są hiacynty, które dostałam w prezencie od sąsiadki :) |
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz