Przemyśl-Wiedeń.

Tramwaj w Wiedniu

Podróże od pewnego czasu zaczęły wprawiać mnie w zupełnie inne stany niż kiedyś. Może to jest spowodowane tym, że rzadziej jeżdżę, lub faktem tego, że będąc dzieckiem liczyła się dla mnie tylko dobra zabawa. Kwestie egzystencjalne jeszcze nie kwitły. Teraz prawie każdy dłuższy niż kilkugodzinny wyjazd do domu, jest dla mnie okazją do zastanowienia się nad swoją życiową drogą. To symbol - wieczne podróżowanie, poszukiwanie i dążenie do celu, który jest oddalony o setki kilometrów. Pragnę dotrzeć do celu, jednak nie jest moim celem wieczne błądzenie i tułaczka. Podróże są po to, by móc spojrzeć na swoje życie z innej, bardziej odległej perspektywy, zastanowić się, dojść do pewnych wniosków, a potem z ulgą wrócić do swojego domu. Pragnę mieć swoje miejsce na ziemi, do którego będę wracać. 

Zauważyłam też, że zawsze kiedy w moim życiu staję przed koniecznością wybierania, wtedy pojawia się możliwość wyjazdu. Wyjazd cholernie pomaga. Im dalej od miejsca zamieszkania, tym głębiej w swoje wnętrze. Tak było też i tym razem, tym bardziej, że nie znając nikogo wyruszyłam na wycieczkę do Wiednia. Zakochałam się w tym mieście i odkryłam kilka interesujących rzeczy o sobie. Rzeczy, o których zawsze wiedziałam, że są, tylko zapomniałam lub nie zdawałam sobie sprawy, że mogę je robić lub bałam się. Pisać, podróżować, przekazywać innym wiedzę. 

Powstrzymują mnie dwie rzeczy. Strach, że się nie uda oraz, że nie jestem zbyt dobra, by móc to robić. Chyba nikt nie jest od razu doskonały w tym, co robi, wszystkiego należy uczyć się po kolei. Tak samo jest z podróżowaniem. Nawet jeśli stać Ciebie na samolot, i tak musisz podjąć odpowiednie kroki, by zakupić bilet, dojechać na lotnisko, przebyć trasę, potem wysiąść, odbębnić formalności i dopiero wtedy znaleźć się w miejscu docelowym. 

Jednak przeważnie wygląda to zupełnie inaczej. Wycieczkę na większą grupę osób planuje się co najmniej z dwu-trzy miesięcznym wyprzedzeniem. Ludzie nie zdają sobie sprawy ile wysiłku trzeba włożyć w przygotowanie takiego wyjazdu. Zaplanowanie trasy, przeliczenie kilometrów, maile, telefony, rozmowy, jeszcze raz maile i telefony, wyszukiwanie odpowiednich miejsc noclegowych, wysyłanie zapytań, ustalanie WSZYSTKIEGO, zbieranie pieniędzy, niekończące się kalkulacje i przygotowania. Potem okaże się, że i tak ktoś nie dopełnił formalności, nie wpisał wszystkich danych, coś wypadło w trakcie i plan wycieczki przesuwa się o godzinę. Koniec końców wszyscy są zmęczeni i zadowoleni wracają do domu - a o to przecież chodzi :)

O to chodzi we wszystkich podróżach, by wyjechać i móc cieszyć się tym, że wraca się do domu biedniejszym w portfelu i bogatszym w duszy :)

Eksplozja różu

Miałam w planie napisać coś o podróży Kraków-Przemyśl, własnie wracam do domu i podejrzewałam, że refleksje związane z przejazdem z pewnością się pojawią. Jednak na drugim przystanku tramwajowym, w drodze na miejsce spotkania, zauważyłam niewielką grupkę małych krasnoludków. Roześmiane dzieciątka weszły dwójkami do tramwaju, prowadzone przez Panie opiekunki. Szybko podzieliły się na dwie grupki: chłopcy z tyłu, cichutko, bo w mniejszości, usadowili się przy dziadkach i babciach. Dziewczynki skupiły się po drugiej stronie, zaraz koło mnie, w uroczej, różowej grupce. Róż nie był nachalny, tylko taki zwykły dziecięco-dziewczęcy, w różnych odcieniach, począwszy od mocniejszej HelloKitty-japońskiej wiśni, przez sorbet malinowy, lizak Barbie, gumę do żucia aż po subtelny pastel waty cukrowej. Maleńkie dziewczynki w różowej grupce skrzyły się i promieniały dziecięcym zakochaniem w świecie, tkwiły w absolutnym teraz, trwały w nieskończoności przestrzeni, pozbawionej czasu, bo zakotwiczonej w chwili obecnej. Magia rozlała się po całym tramwaju wlewając się do serca nawet najbardziej zatwardziałym burczymuchom. W niewymuszoności, spontaniczności, beztrosce oraz radości trwały te duszyczki, przeżywając rozwiązaną sznurówkę oraz tworząc z ruchomej podłogi tramwaju burzę z piorunami i grzmotami, która choć wyimaginowana dla pozostałych podróżników, dla dzieci była realną aż do pierwszej łzy i grymasu przerażenia jednej z dziewczynek. 

Zastanowiło mnie użycie słów jednej z opiekunek skierowanych do tej dziewczynki by ją uspokoić - "nie martw się, nie bój się" oraz "nie boisz się". Reakcja dziewczynki - choć spowolniona, była odwrotna do zamierzonej, usta dziewczynki coraz mocniej wyginały się w maleńką  podkówkę, aż do momentu, w którym zwykły dotyk koleżanek oraz bezpieczne miejsce do siedzenia między nimi, pomogły odgonić lęki i sprawić, że dziewczynka poczuła się bezpiecznie. Dodatkowo pomogły magiczne słowa drugiej opiekunki - "teraz czujesz się bezpiecznie" - to podziałało! Z twarzy dziewczynki natychmiast znikła zmarszczka strachu, rysy złagodniały,  łza przerażenia wyschła, nawet pojawił się lekki uśmiech wyrażający spokój i zadowolenie. Róż znów zabłysnął aureolą nad wszystkimi :) 

Pink made my day ;) A to są hiacynty, które dostałam w prezencie od sąsiadki :) 

Powalający Na Kolana Pierwszy Wpis.

Nie wierzę w to, że gdzieś pasuję, a chcę pasować. Chcę być w miejscu, gdzie mogę się rozwijać, robić coś dla innych a tym samym dla siebie. Nie ma to dla mnie znaczenia, czy to będzie moja firma, czy czyjaś - dopóki będę mogła robić to, co chcę. Nie zależy mi w tej chwili na pieniądzach, chcę coś robić - po prostu. Coś dobrego. Skąd wziął mi się w ogóle pomysł na to, że tylko jeśli sama założę coś swojego tj firmę, to będę mogła robić to, co chcę - czyli pomagać innym, szkolić i organizować wyjazdy szkoleniowe? Właśnie o to mi chodzi - o połączenie turystyki z poznawaniem siebie, rozwojem i nabywaniem umiejętności. Bardziej zależy mi na wyjazdach, gdzie człowiek będzie mógł dowiedzieć się czegoś o sobie, poprzez miejsce, do którego pojedzie. Pielgrzymka do ziemi świętej umysłu i duszy. Absolutnie nie wierzyłam w to, że mogę korzystać z tego, co ktoś zrobił, że mogę budować coś, co ktoś zaczął, że mogę rozwijać się i płynąć w tym samym kierunku, dlaczego nie? Przecież chodzi mi dokładnie o to samo - może stwierdziłam, że nie ma tam miejsca dla mnie, bo przecież jest tak mało przestrzeni w tym pokoju, przecież jest tak niewielu. Nie trafiało do mnie, że oni mogą więcej, a ja mogę więcej z nimi. Chcę budować, chcę pomagać, chcę coś od siebie dać. Po co mi w takim razie firma? Uparłam się na swoją firmę dlatego, bo nie wierzyłam w siebie, oraz nie wierzyłam w to, że mogę komuś się przydać. Niesamowite! I smutne. 

Nie wierzyłam w to, że mogę robić coś z kimś, przez dłuższy czas, myślałam, że mogę ewentualnie przyjść, pobyć a potem iść dalej swoją drogą. Nie wierzyłam, że zasługuję na to, by móc pozostać na dłużej w jednym miejscu.

Chcę coś rozwijać z kimś, niekoniecznie mam ochotę poświęcać kilka kolejnych lat mojego życia na budowanie czegoś od nowa, bez jakiejkolwiek wiedzy, chcę po prostu móc realizować swoje pomysły - a te pomysły są związane z przekazywaniem wiedzy. Mam do tego predyspozycje i wiem o tym. Czuję to. 

Jak widać po powyższych przemyśleniach - potyczka z wyborem własnej drogi trwa. Pojawia się ciągle pytanie w czym jestem dobra, w czym się spełnię, gdzie wykorzystam swój potencjał oraz gdzie się rozwinę. Nie pozjadałam wszystkich rozumów, im więcej wiem, tym mniej wiem.