"We are such stuff as dreams are made on, and our little life is rounded with a sleep"

Czym są sny? Sny - marzenia senne, wizje, obrazy, słowa, odczucia, emocje, niekiedy kolory. Przeważnie nie do odróżnienia od rzeczywistości, balansujące na jej granicy. Podczas snu jesteśmy skłonni uwierzyć we wszystko, co nasz umysł wyprodukuje, przenosząc się do fantastycznej krainy, gdzie prawa fizyki ulegają wieczystemu zawieszeniu, do krainy gdzie możemy żyć wiecznie lub umierać po tysiąckroć. Tam wszystkie lęki, strachy, marzenia i pragnienia mogą się urzeczywistnić i z całą mocą uderzyć. Możemy śmiać się do rozpuku, bać, zwijać z przerażenia, płakać i obudzić z mokrymi policzkami ale też kochać, odczuwać ciepło, radość, wdzięczność i spełnienie. Budząc się często potrzebujemy chwili by przypomnieć sobie w jakiej rzeczywistości jesteśmy. Wychodzimy ze światów umysłów naszych do tego, co wspólne i ponoć bardziej realne niż to, co w naszych głowach. Czym są sny? 

Sny to myśli niczym niekontrolowane. Szekspir pisał o tym, że jesteśmy z tego samego materiału, co nasze sny - jesteśmy naszymi myślami, jesteśmy tym co myślimy o sobie, o otaczającym świecie i o innych ludziach. Jesteśmy tym samym, co nasze sny, a jedyne co odróżnia nas od tych dwóch stanów to kontrola i jej brak. Świadomość i podświadomość. Jedno z drugim tworzą nierozerwalną całość. Jedno bez drugiego nie istnieje. Sztuka tkwi w kontroli myśli, by móc samemu tworzyć własne sny i kreować rzeczywistość. Skoro można wpływać na sny, poprzez kontrolowanie własnych myśli, można mieć też wpływ na własne życie w ten sam sposób - możesz je dowolnie tworzyć, umiejętnie kierując myślami. Szekspir pisząc o snach, w tych tajemniczych słowach, mógł chcieć powiedzieć swoim czytelnikom, że owszem - jesteśmy tym samym co nasze sny, jesteśmy myślą, nasze życie krąży wokół snu, a jedynie budząc się z niego - czyli uświadamiając sobie jak wielki wpływ na tą materię mamy, możemy zacząć żyć prawdziwie, tak by tego życia nie przespać lecz aktywnie tworzyć wedle własnej woli. 

Człowiek dopiero po kawie staje się człowiekiem.

Hundertwasser Village

Zanim wypiję rano kawę, wszystko co ludzkie, jest mi obce ;)

Może nie aż tak drastycznie jak w tytule, jednak jest wiele prawdy w powyższym zdaniu, a doszłam do niej siedząc w małej kawiarence na szczycie Kahlenbergu. Brzmi jakby Kahlenberg był górzystym olbrzymem, szarpiącym chmury swoimi skalistymi czubkami. 

Kahlenberg to wzgórze położone pod Wiedniem. Na jego szczycie mieści się Kościół św. Józefa - jest to miejsce pielgrzymek wielu Polaków, gdyż na tym wzgórzu w 1683 roku król Jan III Sobieski rozegrał zwycięską bitwę z Turcją, ratując w ten sposób piękny Wiedeń z rąk niewiernych, nie pozwalając tym samym by Europę zalała fala żądnych chrześcijańskiej krwi Turków. Jednak bardziej od niepozornego kościółka, zainteresowała mnie kawiarenka z punktem widokowym, z którego roztaczał się fantastyczny widok na cały Wiedeń. Siedząc i podziwiając widoki, delektowałam się łykami dobrej kawy, zagryzając Apfelstrudlem - ot takie zwykłe ciastko półfrancuskie z jabłkiem, nic specjalnego. Wtedy do głowy wpadła mi ta myśl, że dopiero po tych kilku łykach zaczynam żyć i myśleć jak człowiek cywilizowany, a nie jak upiór z bagien, któremu z ust wyrywa się smętne: "KaaaaAAaaaWwyyY".

Kawa&ciastko jabłkowe na Kahlenbergu

Mając kilka wolnych minut do odjazdu autokaru i dalszego zwiedzania, przypomniałam sobie jak czułam się dzień wcześniej. Po całonocnej jeździe autokarem, ok godziny 9 rano znaleźliśmy się w Wiedniu. Po objechaniu całego centrum w kółko, mogliśmy w końcu wysiąść by obejrzeć Hundertwasserhaus - barwną, wesołą i powykrzywianą kamienicę,  z której balkoników wyrastają drzewka, a na dachu znajduje się niemal cały ogród - z kwiatami, krzewami i drzewami. Chciałabym pomieszkać w jednym z mieszkań tej kamienicy - głównie ze względu na ogród na dachu. Pomieszkać - owszem, ponieważ w środku są zwykłe mieszkania, które za grube euro można wynająć. Tam też, po drugiej stronie uliczki, na której stoi kamienica, znajduje się Hundertwasser Village - sieć uroczych sklepików z pamiątkami oraz kawiarenka, w której wypiłam swoją pierwszą w życiu kawę w Wiedniu. Kawa jak kawa - ale sam fakt, że piłam ją w jednej z wiedeńskich kawiarenek dodał jej aromatu magii, specyficznej dla tego miasta. W barwnej kawiarence, umieszczonej pośrodku mini-pasażu handlowego, który cały był utrzymany w klimacie fantazyjnej kamienicy, można było również spróbować bawarskich precli oraz podróbki słynnego tortu Sachera. Przed smakowaniem ciasta ostrzegła mnie przewodniczka - że nic specjalnego, ot taki murzynek z marmoladą. Nie miałam zamiaru kupować kawałka ciasta za kilka euro - faktycznie takiego "Sachera" można sobie upiec samemu. Jednak kawa w Wiedniu, nawet z torebki, smakuje zupełnie inaczej :)

Hundertwasserhaus