Człowiek dopiero po kawie staje się człowiekiem.

Hundertwasser Village

Zanim wypiję rano kawę, wszystko co ludzkie, jest mi obce ;)

Może nie aż tak drastycznie jak w tytule, jednak jest wiele prawdy w powyższym zdaniu, a doszłam do niej siedząc w małej kawiarence na szczycie Kahlenbergu. Brzmi jakby Kahlenberg był górzystym olbrzymem, szarpiącym chmury swoimi skalistymi czubkami. 

Kahlenberg to wzgórze położone pod Wiedniem. Na jego szczycie mieści się Kościół św. Józefa - jest to miejsce pielgrzymek wielu Polaków, gdyż na tym wzgórzu w 1683 roku król Jan III Sobieski rozegrał zwycięską bitwę z Turcją, ratując w ten sposób piękny Wiedeń z rąk niewiernych, nie pozwalając tym samym by Europę zalała fala żądnych chrześcijańskiej krwi Turków. Jednak bardziej od niepozornego kościółka, zainteresowała mnie kawiarenka z punktem widokowym, z którego roztaczał się fantastyczny widok na cały Wiedeń. Siedząc i podziwiając widoki, delektowałam się łykami dobrej kawy, zagryzając Apfelstrudlem - ot takie zwykłe ciastko półfrancuskie z jabłkiem, nic specjalnego. Wtedy do głowy wpadła mi ta myśl, że dopiero po tych kilku łykach zaczynam żyć i myśleć jak człowiek cywilizowany, a nie jak upiór z bagien, któremu z ust wyrywa się smętne: "KaaaaAAaaaWwyyY".

Kawa&ciastko jabłkowe na Kahlenbergu

Mając kilka wolnych minut do odjazdu autokaru i dalszego zwiedzania, przypomniałam sobie jak czułam się dzień wcześniej. Po całonocnej jeździe autokarem, ok godziny 9 rano znaleźliśmy się w Wiedniu. Po objechaniu całego centrum w kółko, mogliśmy w końcu wysiąść by obejrzeć Hundertwasserhaus - barwną, wesołą i powykrzywianą kamienicę,  z której balkoników wyrastają drzewka, a na dachu znajduje się niemal cały ogród - z kwiatami, krzewami i drzewami. Chciałabym pomieszkać w jednym z mieszkań tej kamienicy - głównie ze względu na ogród na dachu. Pomieszkać - owszem, ponieważ w środku są zwykłe mieszkania, które za grube euro można wynająć. Tam też, po drugiej stronie uliczki, na której stoi kamienica, znajduje się Hundertwasser Village - sieć uroczych sklepików z pamiątkami oraz kawiarenka, w której wypiłam swoją pierwszą w życiu kawę w Wiedniu. Kawa jak kawa - ale sam fakt, że piłam ją w jednej z wiedeńskich kawiarenek dodał jej aromatu magii, specyficznej dla tego miasta. W barwnej kawiarence, umieszczonej pośrodku mini-pasażu handlowego, który cały był utrzymany w klimacie fantazyjnej kamienicy, można było również spróbować bawarskich precli oraz podróbki słynnego tortu Sachera. Przed smakowaniem ciasta ostrzegła mnie przewodniczka - że nic specjalnego, ot taki murzynek z marmoladą. Nie miałam zamiaru kupować kawałka ciasta za kilka euro - faktycznie takiego "Sachera" można sobie upiec samemu. Jednak kawa w Wiedniu, nawet z torebki, smakuje zupełnie inaczej :)

Hundertwasserhaus